Site-archief

In dit gevecht wint het leven

Dmitri Progov

.

De Russisch dichter en beeldend kunstenaar Dmitri Aleksandrovitsj Prigov was één van de pioniers van het Moskouse conceptualisme en is het meest bekend om zijn poëzie. Conceptuele kunst is een kunstvorm waarbij het idee ofwel het concept belangrijker is dan esthetische of materiaal-technische afwegingen. Denk hier bijvoorbeeld aan de urinoir van Marcel Duchamp.

Prigov (1940 – 2007) werd geboren in Moskou als zoon van een ingenieur en een pianiste. Zijn tienerjaren beleefde hij tijdens de periode van de Dooi onder Chroesjtsjov. Na het afmaken van de middelbare school werkte hij enige tijd als slotenmaker in een fabriek. In 1957 begon Prigov met het schrijven van poëzie, die later niet alleen in Rusland, maar ook in het Westen als samizdat (clandestien gedrukte en uitgegeven literatuur die als ongewenst werd beschouwd door de machthebbers) circuleerde.

Het conceptualistische idee vond bij Prigov uitdrukking in zijn bijna primitieve poëzie. Hij maakte veelvoudig gebruik van tautologie (het benadrukken van een woord met een ander woord dat (zo goed als) dezelfde betekenis heeft) en herhalend rijm en veronachtzaamde de regels van de interpunctie. Hierdoor komt de nadruk te liggen op de compositie van het gedicht. Prigov organiseerde zijn gedichten vaak in cycli, die uit tien tot twintig gedichten bestaan.

Eén van de genres dat hij veel gebruikte voor zijn gedichten, was dat van het alfabet (Azbuka), dat gebaseerd is op Kerk-Slavische gebeden. Ook zijn alfabetten waren dankbaar materiaal voor zijn voordrachten, waarvoor zijn typische manier van voordragen kenmerkend was. Opvallend is Prigovs enorme productiviteit: hij zag het als een project om in een tijdsbestek van dertig jaar 25.000 gedichten te maken, die hij overal opschreef: op vazen, decors, kladjes, veelal in een bijzondere grafische vormgeving. In 2005 had hij bijna 36.000 gedichten geschreven in verschillende genres, zoals epiek en lyriek.

.

In het café van het huis van de literatoren

Drinkt de militieman zijn bier.

Hij drinkt het op zijn gewone manier

zonder zelfs te kijken naar de literatoren.

.

Zij ook kijken niet naar hem.

Rond hem is het leeg en licht.

En al hun verschillende kunsten

Zijn bij hem zonder enig gewicht.

.

Hij stelt zich het voor, het leven,

Verschijnend in de vorm van de plicht.

Het leven is kort, de kunst is lang.

In dit gevecht wint het leven.

.

 

Gedicht met vazen en konijntjes

Poem II van Marieke van Diemen

.

Van @PieterDrift kreeg ik een link naar de website kunstveiling.nl, naar een kunstwerk van Marieke van Diemen met de naam Poem II. Onder het motto ‘gedichten in vreemde vormen’ . Toen ik het kunstwerk zag vond ik het meteen bijzonder. Van vazen (het symbool van de bron van alle dingen op aarde) tegen een wand heeft Marieke een kunstwerk gemaakt dat op het eerste gezicht een gedicht lijkt. Als je beter kijkt zie je dat bepaalde vazen steeds voorkomen en dat er dus wel degelijk een echt gedicht zou kunnen staan. Ik ben er nog niet achter wat er staat. Wie het weet mag het zeggen.

.

Geïnspireerd door Poem II van Marieke heeft the editor-in-chief van The Bunnington post een variatie gemaakt onder de titel Bunnington poem. In plaats van vazen dit keer konijntjes.

.

vazengedicht bunnington-poem-i

 

.

Meer over PoemII lees je op http://www.kunstveiling.nl/veiling-main/8062/7980/poem-ii—marieke-van-diemen–ultrachrome—diasec–2007/

Meer over de parodie van the Bunnington Post lees je op http://bunningtonpost.com/2011/12/30/bunnington-poem/

%d bloggers liken dit: