Site-archief

Dead poet society

De ultieme poëzie film

.

Wat mij betreft is er geen enkele film die de poëzie meer eer aandoet dan Dead poet society van peter Weir uit 1989. Deze meermalen bekroonde film (waaronder een Oscar voor beste screenplay) zit vol prachtige gedichten. Het verhaal van een Engels professor die zijn studenten inspireert en ze de liefde voor de poëzie bijbrengt is van alle tijden en eigenlijk zou elke talendocent een voorbeeld moeten nemen aan deze John Keating.

.

De gedichten die in de film voorkomen zijn:

Walden van Henry David Thoreau (1917 – 1862)

The road not taken van Robert Frost (1874 – 1963)

To the Virgins van Robbert Herrick (1591 – 1674)

O Captain! My Captain! van Walt Whitman (1819 – 1892)

Ulysses van Alfred Tennyson (1809 – 1892)

Shall I Compare Thee To A Summersday van William Shakespeare (1564 – 1616)

She walks in beauty van Lord (George Gordon) Byron (1788 – 1824)

scene uit A Midsummer night’s dream door Puck (1595/1596)

.

Hieronder de scene van Puck uit A Midsummer night’s dream.

.

If we shadows have offended,
Think but this, and all is mended,
That you have but slumber’d here
While these visions did appear.
And this weak and idle theme,
No more yielding but a dream,
Gentles, do not reprehend:
if you pardon, we will mend:
And, as I am an honest Puck,
If we have unearned luck
Now to ‘scape the serpent’s tongue,
We will make amends ere long;
Else the Puck a liar call;
So, good night unto you all.
Give me your hands, if we be friends,
And Robin shall restore amends.

.

dead_poets_society

 

 

 

Allerlei aardige feiten over deze film kun je lezen op: http://www.imdb.com/title/tt0097165/trivia

Ze schrijdt in schoonheid

Een liefdesgedicht

van Lord Byron (1788 – 1824) en omdat het zo’n mooi gedicht is in het Engels én in het Nederlands.

.

She walks in beauty

.

She walks in beauty, like the night

Of cloudless climes and starry skies;

And all that’s best of dark and bright

Meet in het aspect and her eyes;

Thus mellow’d tot hat tender light

Which heaven to gaudy day denies.

.

One shade the more, one ray the less,

Had half impair’d the nameless grace

Which waves in every raven tress,

Or softly lightens o’er her face;

Where thoughts serenly sweet express

How pure, how dear their dwelling-place.

.

And on that cheek, and o’er that brow,

So soft, so calm, yet eloquent,

The smiles that win, the tints that glow,

But tell of days in goodness spent,

A mind at peace wit hall below,

A heart whose love is innocent!

.

Ze schrijdt in schoonheid

.

Ze schrijdt in schoonheid, zoals ’n nacht

Die helder is, vol sterren staat;

Licht en donker, klare pracht

komt in haar ogen, haar gelaat:

vertederd tot een licht dat zacht

de mooiste dag achter zich laat

.

meer schaduw. Of wat minder licht,

verzwakt de eed’le gratie;

die gaf haar lokken, haar gezicht,

hun nameloze staatsie;

en alle zoets waar zij aan dacht

droeg bij aan haar serene pracht.

.

En om haar mond, en op haar wangen,

Speel zacht en zonder vragen

Een lach, een blos, een stil verlangen

Naar vroeg’re, schone dagen;

Haar ziel heeft alle rust ontvangen

Om zuiver te behagen!

.

%d bloggers liken dit: