Site-archief

Staande tapijten

Annemarie Estor

.

Annemarie Estor (1973) is een Nederlandstalig dichter en essayist. Ze groeide op in Limburg en studeerde daar Cultuur- en Wetenschapsstudies aan de Universiteit Maastricht.  Tussen 2006 en 2009 was ze wijkdichter van Zurenborg (Antwerpen). Zij was poet in residence bij het Nederlands Instituut voor Hersenwetenschap te Amsterdam (onder auspiciën van Dick Swaab) en bij het Labo voor Theoretische Neurobiologie (Universiteit Antwerpen) onder begeleiding van Erik De Schutter. Ze woont en werkt afwisselend in Antwerpen (België) en Aragon (Spanje).

In 2011 kreeg zij de Herman de Coninckprijs voor het beste debuut ‘Vuurdoorn me’  en in 2013 diezelfde prijs voor de beste dichtbundel ‘De oksels van de bok’. In 2015 werd ze genomineerd voor de Pernathprijs. Estor vertaalt ook incidenteel hedendaagse poëzie van het Arabisch naar het Nederlands. Uit haar bundel ‘Vuurdoorn me’ uit 2010 het gedicht ‘Staande tapijten’.

.

Staande tapijten

.

Als je met je nagels op mijn billen schrijft

verschijnen op de doodgestaarde muur

tussen de palen van het hemelbed,

staande tapijten met uitzinnige partijen

en patronen: ontworpen voor stelsels

waar mensen door vluchten naar andere plaatsen,

tekens achterlatend voor wie hier niet leven kan.

.

Als je met je vingers rozenkruizen krieuwelt

over mijn gebladerte, camelia,

dan wellen geuren op

uit gebergten van hoofdkussens,

doordrenkt met rotte perzikken,

ajuin uit bergen waar de waarheid schuilt,

zwarte pruimen uit monden van mannen.

.

                                                                                                                                                                                 Foto:  Knack, Charlie De Keersmaecker

 

 

 

Fighter poet

Cameron Conaway

.

In zijn boek Caged beschrijft dichter en MMA (Mixed Martial Arts) vechtsporter Cameron Conaway zijn waargebeurde verhaal van een jonge man die een familie-achtergrond en zijn eigen innerlijke kwelling en frustraties leert  te kanaliseren in de fysieke wereld van Mixed Martial Arts gevechten en de cerebrale wereld van  poëzie en literatuur.

Of zoals de boektekst luidt:  Caged laat zien hoe het streven van twee schijnbaar ongelijksoortige passies hielp een worstelende jongen uitgroeien tot een eenvoudige man. Het resultaat is een literair en lyrisch filosofische reis naar het hart en de geest van een moderne krijger.

Cameron Conaways werk werd meerdere malen bekroond  en was in 2007 poet in residence aan het MFA creative writing program van de Universiteit van Arizona. Hij schrijft ook een blog: http://cameronconaway.com/

.

Crossover

A poem is never finished; it’s merely abandoned.
W.H. Auden

The composite leather pebbles
of a basketball and the words

of an abandoned poem – neither
are noticed at first – but the fusion

and flow of all rolls off the tips
of fingers and tongues. In the split

second after wrist is flexed and rim
is missed or met, poets and players

waver as leather splashes mesh,
as mailed-months-ago vacated verse

is rejected via form letter for a contest.
Auden says: Now is the age of anxiety,

so writers, like basketball players, only
continue their follow-through the moment

the poem is out of their hands. A pass,
word, shot or idea will come along

replacing the old, the perceived-to-be-wrong,
and lines on paper and hardwood will wait

to be filled with the scribbling of pen
and the squeaking of Nike’s again.

.

caged

%d bloggers liken dit: