Site-archief

Oud gedichtje

Van voor 2008

.

Ik krijg zo nu en dan de vraag hoe lang ik al gedichten schrijf en hoe dat dan gegaan is. Ik schreef er al over (mijn eerste gedichtje schreef ik op mijn 13e jaar) en ook over het gegeven dat wanneer ik nu die versjes en gedichten terug lees ik me bijna schaam voor de rijmdwang en de onnozelheid. Toch zijn ze me dierbaar die vroegere gedichten. Daarom plaats ik er zo nu en dan eentje op dit blog.

Ter aanmoediging van jonge dichters (die vaak veel betere poëzie schrijven dan ik vroeger op die leeftijd) om te laten zien dat oefening kunst baart en er ontwikkeling mogelijk is en voor het plezier uiteraard. Daarom dit keer een kort gedichtje van vroeger, ergens halverwege de jaren 80′.

.

Wandeling

.

Die avond, wandelen wij,

met in ons rug

(voor de aanschouwers)

het tegenlicht,

richting heinde en ver

.

eenieder zal ons passeren

zonder enige vorm

van vermoeden

omtrent doel van onze gang

en spoor onzer gedachten

.

en wij, ach

gezien onze gedachten

en de richting waarin wij

ons begeven, gaat alles

ons, ten enen male,

volledig voorbij

.

tegenlicht

Mens en gevoelens

Strand

.

Hoewel ik in 2007 voor het eerst naar buiten kwam met mijn gedichten door samen met Ruben Philipsen de bundel ‘Zichtbaar alleen’ te publiceren (waar dit blog naar vernoemd is) is in de jaren ’80 van de vorige eeuw al eens een gedicht van mij gepubliceerd in het tijdschrift ‘Mens en gevoelens’ van Paul Haenen of eigenlijk van zijn alter ego’s Margreet Dolman en Dammie van Geest. In dit  cultureel/humoristische tijdschrift was plaats voor gedichten, verhalen, columns, tekeningen en foto’s. Ook ik heb, ik denk in 1989, een gedicht opgestuurd (dat kon als abonnee) en toen werd dus voor het eerst een gedicht van mij gepubliceerd. Het gedicht was getiteld ‘Strand’ en er werd door een andere abonnee waarvan ik nu de naam niet meer weet, een tekening bij gemaakt.

Dit is het gedicht.

.

Strand

.

Daar loopt ze

het doldrieste water

met haar benen doorklievend

en dan ineens rent ze

terug naar mij

.

“kwallen” zegt ze.

.

MeG

 

Oud gedicht

Uit de jaren ’80

.

Vandaag maar weer eens een gedicht uit de oude doos, geschreven in 1985 denk ik. Ongetwijfeld heb ik mijn inspiratie opgedaan destijds aan het strand dat op zo’n  5 minuten van mijn huis vandaan ligt.

.

Badplaats

.

Zand

gedachteloos strand

sterk hiërarchisch bemand

.

loop

lichamen te koop

besmeurd, geurende stroop

.

warm

rijker en arm

“leg niet te zeuren, darm!”

.

wind

moeiteloos bemind

aan de kinderen geen kind

.

gaan

langzaam opstaan

losgerukt uit paradijselijk bestaan

.

strand

Schilderij: Hans Versfelt (https://hansversfelt.wordpress.com)

 

Gedichtje van vroeger

Gedicht uit 1986

.

Uit de oude doos maar weer eens een gedicht van mijn hand, dit keer uit 1986 met de titel ‘Kijk’.

.

Kijk

.

Je ogen, vochtig

kregen vat op mijn gemoed

en deden mijn gezicht

serieus plooien.

zo voelde ik dat.

.

Hoe jij mij zag

bleef een raadsel

in je ogen

las ik enkel

nattigheid

.

tear

Oud gedicht

Uit begin jaren tachtig

.

Het lijden van de jongen W.

.

Alweer zit ik,

met in mijn hoofd jouw belofte,

aphatisch te staren

naar een nauwelijks

interessante plint

.

Je foto buiten mijn gezichtsbereik.

Teveel van jou in momenten

van twijfel, hardnekkig ontwijkend

.

Dus sta ik op, loop van je weg

en schenk mezelf een borrel in.

Toch weer iets dat ook jij zou doen.

Pruikje

Oud gedichtje

.

Zoals de oplettende lezer van dit blog weet, plaats ik af en toe een gedichtje van vroeger, toen ik nog jong en onervaren was. Dit is zo´n gedichtje uit eind jaren 80, begin jaren 90. Zoals je ziet was ik lekker aan het rijmen en allitereren.

.

Pruikje

.

Pruikje

pront pruikje

plat buikje

.

rood en rond

rond gezond

lippen, mond

.

rode haren

wilde gebaren

.

ziel en lichaam

lijf en geest

schoonheid en het beest

.

rood pruikje

 

Oud gedichtje

Van voor 2008

.

Ergens uit de jaren ’80 van de vorige eeuw een gedichtje van mijn hand.

.

Verwarring

.

Slaap je niet

dan toch in een roes

.

laat je schrijfsels,

je ingehouden bedenksels,

glimlachende sculpturen

mijn revue passeren

.

en kan ik enkel

gissen

naar wat ik hoop

.

Julie_Tremblay_Reflections_5_7_8

 

Art by Julie Tremblay (reflections)

 

Als je dichtbij bent

Gedichten van voor 2008

.

Zoals veel dichters heb ook ik, in het begin wel Engelse gedichtjes geschreven. Later vertaalde ik nog weleens een gedicht in het Engels zodat Hongaarse relaties ( Ik kwam toen nog weleens in Hongarije i.h.k.v. zusterstad uitwisselingen) ze ook konden lezen. Zie de eerste jaren van dit weblog. Uit die tijd een gedicht met de titel ‘When you are close’. Niet in het beste Engels maar misschien toch aardig als voorbeeld van een ouder gedichtje.

.

When you are close

.

When your mouth speaks

there is diamond not glass

how your eyes watch me

with glittering not shade

your words sound like

marble not brick

while your hair

touches silk not cotton

and all the time

I spent in your presence

i’m floating on air

drifting on waves

of passion I feel

when you are close

.

idealistic_male_and_female_figures-large

Ouder gedicht

De dichter ontmaskerd

.

Zoals veel dichters ben ook ik ooit begonnen met het schrijven van gedichten op jonge leeftijd. Ik heb al mijn gedichtjes en rijmsels (want dat waren het vaak) bewaard. Zo nu en dan publiceer ik hieruit wat op dit blog. Om te laten zien dat door veel poëzie te lezen en te schrijven je wel degelijk een ontwikkeling kan doormaken. Dat je jezelf kun trainen en dat je steeds beter wordt in op te schrijven wat je eigenlijk wil zeggen. Dit gedicht dateert uit begin van de 21ste eeuw.

.

De dichter ontmaskerd

.

‘Peilloze diepten’ zei je

en ‘omfloerste gedachten’

‘doorwrochte zinnen’

en ‘latent temperament’

.

Ik vroeg me af

waar zich dat dan

allemaal wel bevond

.

Bij mij?

.

Ik deed maar wat

tenslotte

.

unmask

Oud gedicht

Uit ongeveer 1986

.

Uit mijn persoonlijk archief, een aantal kleine boekjes waarin ik al mijn gedichten heb geschreven sinds mijn allereerste gedicht (ook te lezen in de rubriek Gedichten van voor 2008), het gedicht Pavlov’s reactie.

.

Pavlov’s reactie

.

Vrijdagmiddag

op het tijdsein van vier uur

trekt hij z’n grijs gestreepte

vest recht

.

knoopt z’n colbertjasje dicht

en begint zijn bureau

op te ruimen

.

over precies vijftien minuten

staat hij klaar

voor vertrek

.

%d bloggers liken dit: