Beroemdheden met dichterlijke aspiraties

Amber Tamblyn


Regelmatig komt het voor dat beroemdheden dichterlijke aspiraties hebben. Op 24 december 2012 schreef ik al eens over de ‘dichtkunst’ van Charlie Sheen (o.a. Two and a half men) en Leonard Nimroy (Star Trek) en later op 1 juli 2015 over de poëzie van Britney Spears en Alicia Keys. En pas geleden nog, op 10 december, over de gedichten van Marilyn Monroe. Aan dit toch al aardige aantal wil ik de komende tijd nog wat voorbeelden toevoegen. Om te beginnen met de actrice Amber Tamblyn.

Amber Rose Tamblyn (1983) speelde als actrice in televisieseries zoals General Hospital, House en Inside Amy Schumer en in films als Spring Brakedown en 127 Hours. Toch is ze ook als dichter al redelijk bekend. Ze publiceerde een aantal zelf uitgegeven poëziebundels voordat in 2005 Simon & Schuster Children’s Publishing haar vroege gedichten (geschreven tussen haar 11de en 21ste jaar) publiceerde met de titel ‘Free Stallion’. Over dit debuut schreef Poet Laureate Lawrence Ferlinghetti: “A fine, fruitful gestation of throbbingly nascent sexuality, awakened in young new language.” In 2009 volgde de bundel ‘Bang Dito’ bij Manic D. Press. Vanaf 2011 recenseert Tamblyn poëziebundels voor het feministische BUST Magazine. In 2014 werd door Harper Collins haar derde poëziebundel uitgegeven met de titel ‘Dark Sparkler’ die over het leven en de dood van kindsteractrices gaat. 

Op de website verscheen van haar het gedicht ‘Laurel Gene’ uit ‘Dark Sparkler’ dat hieronder te lezen is.


Laurel Gene


Shave off the sheets of my songless childhood success,
expose the rotted age of me now―
My toothless breasts, my hips like a cracked Texas cow skull
hanging crooked on the butcher’s wall.

Remember what I once was.
The laurels of the Gene name.
My boom impact on the Baby Generation.
My pre-pubescent niche pizzazz.

Remember how the phone threw offers
for Little Jenny Sues into my Father’s ear.
He’d suck the bucks out of the cord like a straw into a spectrogram.
I never got a single sip.

I was his dark sparkler. A tarantula on fire.
An innocent with apple juice eyes and a brain
full of famished birds.

I used to play characters. Now I am portrayed.
As a dull domestic darling. A 30 year old 80 year old.
My husband’s office phone rescinds in silence. The only offers
are from the sink’s silverfish to kill them.

When I vacuum I think of Ingmar Bergman
fucking me from behind. I open
like the palms of Julius Cesar to a crowd.
Men used to rearrange their months to fit my seasons.

I suck a finger then the caldron in his tip.
He films my apron sticking to the sweat.
Makes this bad heart a pulse from the sky.
I am a distant explosion of myself again. A star.

Remember being a star.
This is how to die in the arms of a suburban wind,
learning how to be forgotten
over and over again.



Britney Spears en Alicia Keys

Beroemdheden en poëzie


Een paar jaar geleden schreef ik al eens een bericht over een artikel in the Huffington post, dat ging over beroemdheden die gedichten schreven. Twee vrij slechte voorbeelden (Charlie Sheen en Leonard Nimoy) en een goed voorbeeld (Bob Dylan) werden daar in behandeld. Inmiddels las ik op een nieuw artikel over ‘celebrities’ die aan het dichten geslagen waren.

Ook hier worden Charlie Sheen en Leonard Nimroy genoemd maar ook Kristen Stewart, Pamela Anderson en Britney Spears. Maar ook een mooi voorbeeld van hoe, een zangeres in dit geval, bijzonder fraaie poëzie schrijft en voordraagt (Alicia Keys).

Hier het gedicht (wat ook zomaar een liedje van haar had kunnen zijn) van Britney Spears over haar toenmalige echtgenoot Kevin Federline.


Remembrance of who I am


“The guilt you fed me
Made me weak.
The voodoo you did
I couldn’t speak.

You’re awakening
The phone is ringing.
Resurrection of my soul
The fear I’m bringing.

What will you say
And what will you do?
She’s not the same person that you’re used to.

You trick me one, twice, now it’s three.
Look who’s smiling now
Damn, it’s good to be me!”



Hieronder het gedicht P.O.W. (Prisoner Of Words unsaid) uit de bundel ‘Tears for water’ (songbook of poems and lyrics) uit 2005 van Alicia Keys.



I’m a prisoner
Of words unsaid
Just lonely feelings
Locked away in my head
I trap myself further
Every time I stay quiet
I should start to speak
But I stop and stay silent
And now I’ve made
My own hard bed
Inside a prison of words unsaid

I am a P.O.W.
Not a prisoner of war
A prisoner of words
Like a soldier
I’m a fighter
Yet only a puppet
Mostly I only say
What you wanna hear
Could you take it if I came clear?
Or would you rather see me
Stoned on a drug of complacency and compromise
I guess that’s what I am
Scraping this cold earth
For a piece of myself
For peace in myself

It’d be easier if you put me in jail
If you locked me away
I’d have someone to blame
But these bars of steel are of my making
They surround my mind
And have me shaking
My hands are cuffed behind my back
I’m a prisoner of the worst kind, in fact
A prisoner of compromise
A prisoner of compassion
A prisoner of kindness
A prisoner of expectation
A prisoner of my youth
Run too fast to be old
I’ve forgotten what I was told
Ain’t I a sight to behold?

A prisoner of age dying to be young
To my head is my hand with a gun
And it’s cold and it’s hard
Cause there’s nowhere to run
When you’ve caged youself
By holding your tongue

I’m a prisoner
Of words unsaid
Just lonely feelings
Locked away in my head
It’s like solitary confinement
Every time I stay quiet
I should start to speak
But I stop and stay silent
And now I’ve made
My own hard bed
Inside a prison of words unsaid


Beroemdheden en hun ‘poëzie’



In een bijzonder aardig artikel van John Lundberg van 7 maart 2008, schrijft hij over de stap die sommige bekendheden (acteurs voornamelijk) zetten op het pad der poëzie. Dat daar hele slechte poëzie tussen zit bewijst Leonard Nimoy (Star Trek’s Mr. Spock) met:


I love you

not for what

I want you to be

But for what you are…


Of, zoals John Lundberg zich afvraagt, heeft hij dit op de achterkant van een ansichtkaart gevonden? Een ander voorbeeld van hoe het vooral niet moet komt van Charlie Sheen.


…Teacher, teacher, I don’t understand,

You tell me it’s like the back of my hand.

Should I play guitar and join the band?

Or head to the beach and walk in the sand?


Zijn er dan geen goede voorbeelden van bekende mensen die aan poëzie zijn gaan doen? Jawel, maar dat zijn vooral tekstdichters, musici zoals Bob Dylan (die sommige mensen al meer al dichter zien en die als dichter is opgenomen in de Norton Anthology of Poetry). John Lundberg geeft een mooi voorbeeld:


Boots of Spanish leather


Oh, I’m sailin’ away my own true love,

I’m sailin’ away in the morning.

Is there something I can send you from across the sea,

From the place that I’ll be landing?

No, there’s nothin’ you can send me, my own true love,

There’s nothin’ I wish to be ownin’.

Just carry yourself back to me unspoiled,

From across that lonesome ocean.

Oh, but I just thought you might want something fine

Made of silver or of golden,

Either from the mountains of Madrid

Or from the coast of Barcelona.

Oh, but if I had the stars from the darkest night

And the diamonds from the deepest ocean,

I’d forsake them all for your sweet kiss,

For that’s all I’m wishin’ to be ownin’.

That I might be gone a long time

And it’s only that I’m askin’,

Is there something I can send you to remember me by,

To make your time more easy passin’.

Oh, how can, how can you ask me again,

It only brings me sorrow.

The same thing I want from you today,

I would want again tomorrow.

I got a letter on a lonesome day,

It was from her ship a-sailin’,

Saying I don’t know when I’ll be comin’ back again,

It depends on how I’m a-feelin’.

Well, if you, my love, must think that-a-way,

I’m sure your mind is roamin’.

I’m sure your heart is not with me,

But with the country to where you’re goin’.

So take heed, take heed of the western wind,

Take heed of the stormy weather.

And yes, there’s something you can send back to me,

Spanish boots of Spanish leather.


Het hele artikel lees je op:




%d bloggers liken dit: