Site-archief

De Veerman

Romain John van de Maele

.

Via Alja Spaan, goede vriendin en medebestuurslid van Meander, kreeg ik een mail waarin ik gewezen werd op ‘De Veerman’ gewezen, een  Tijdschrift voor West- en Noord-Europese literatuur en kunst dat gemaakt wordt door Romain John van de Maele. Romain is onder andere voormalig recensent bij Meander. In ‘De Veerman’ staan maar liefst 85 pagina’s met literatuur en kunst, zoals beloofd. In dit tijdschrift ook veel aandacht voor poëzie.

Zoals voor de poëzie van Edward Hoornaert (1981). Deze dichter debuteerde in 2016 met de bundel ‘Wij vreemden’. In de periode 2021-2023 is hij stadsdichter van Roeselare (Vlaanderen). Hij publiceerde gedichten in Gierik & NVT, Kluger Hans, Met Andere Zinnen en Plebs. Voorts is hij de bezieler van het dichterscollectief Obsidiaan en redacteur van het online tijdschrift Roer.

Als mede (poëzie-)tijdschriftmaker (van MUGzine) wil ik graag de aandacht vestigen op dit mooie initiatief van Romain. Daarom uit zijn debuutbundel van Edward Hoornaert, ‘Wij vreemden’ het gedicht ‘Morgenland’ dat ook te vinden is in ‘De Veerman’.

.

Morgenland

.
altijd juichen wij een vorig leven toe
gaan wij op zoek naar wat er achter onze rug
opdoemt – terwijl wij denken aan het verlies

.
denkt het verlies aan ons, er is geen weg vooruit
er is alleen het bed dat naar de liefde leidt en daar verstomt
wat ons betreft is dit het einde niet, we weten hoe het is
een voorstelling te maken van wat nog komen moet

.
in functie van wie achterblijft – ons huis het nest
dat ruimte liet

.
de tak waarop de vogel zat de verte ontegensprekelijk nabij

.

Kerstgroet

Lieke Marsman

.

Net als vorig jaar verstuurt de CPNB (Collectieve Propaganda voor het Nederlandse Boek) al haar relaties een gedicht toe met kerstmis. Was dit vorig jaar het gedicht ‘Herkansing’ van Charlotte Van den Broeck, dit jaar is het het gedicht ‘Een nieuw jaar’ van de Dichter des Vaderlands (2021-2023) Lieke Marsman (1990). Omdat ik weet dat niet iedereen tot de relaties van de CPNB behoort wil ik dit gedicht graag met jullie delen.

.

Een nieuw jaar

.

Na geen vuurwerk het vlugzout, je ontwaakt

uit je roesje en ziet opeens: een landschap ontspruit

op vloeipapier. Lijnloos, kleuren lopen in elkaar uit.

Je bent hier eerder geweest, toch is er terstond

.

iets breekbaars in je pas geslopen. En je stand:

onwennig nog, als een net geplant berkje

dat zich verschuilt achter zijn boompaal.

Maar langs welke weg? Met welke reden?

.

Natuurherstel of haardhout; de mogelijkheden

zijn eindeloos hier. En zolang je niks benoemt,

beklijft het ongewisse. Kommazetter,

treuzeltalmer, je temporiseert

.

totdat de lente al aanbakt. Dan voor het eerst

eens kijken of er iets te halen valt.

Wat volgt is een ambitieus programma,

gerund op je oude systemen.

.

Het zal snel wéér januari zijn.

Vrees niet: dan kun je het nieuwe hernemen.

.

 

%d bloggers liken dit: