Billy Collins

Van Ingmar Heytze naar Billy Collins

.

Afgelopen vrijdagavond keek ik van 20.00 tot 20.30 naar een voordracht van Ingmar Heytze op de website van de Bibliotheek Den Haag in het kader van de Poëzieweek 2022. Tijdens zijn voordracht vertelde Ingmar over een dichter die hij erg bewonderd namelijk de Amerikaanse dichter Billy Collins. Ingmar was op het bestaan van deze dichter gewezen door Kees van Kooten (die Billy Collins ook bewonderd) die werk van deze dichter heeft vertaald in de bundel ‘Zo Wordt U Gelukkig’ en de poëzie van Billy Collins.

Zoals je van mij gewend ben ga ik vervolgens op zoek naar deze bundel en naar informatie over Billy Collins. Collins (1941) was Distinguished Professor aan het Lehman College van de City University of New York ( gepensioneerd, 2016). Hij was Poet Laureate (zeg maar dichter des vaderlands) van de Verenigde Staten van 2001 tot 2003 en New York State Poet van 2004 tot 2006.

Billy Collins kreeg voor zijn werk vele prijzen waaronder verschillende van het poëzietijdschrift ‘Poetry’. Een van zijn meest veelgeprezen werken, ‘Fishing on the Susquehanna in July’ is toegevoegd aan de bewaarde werken van het literairVrer register van de Verenigde Staten als zijnde een cultureel belangrijk gedicht. Het gedicht is opgenomen als onderdeel van de landelijke examens voor voortgezet onderwijs in de Verenigde Staten.

Collins publiceerde acht dichtbundels, waarvan meer dan 250.000 exemplaren werden verkocht. Kees van Kooten vertaalde gedichten van Collins om het humoristische karakter. Hieronder het gedicht ‘Vergeetachtigheid’ . ‘Forgetfulness’ zoals de titel in het Engels is, werd voor het eerst gepubliceerd in het tijdschrift Poetry in januari 1990 en staat ook in het boek ‘Questions About Angels’ uit 1999. Een uitgebreide analyse van dit gedicht vind je hier.

.

Vergeetachtigheid

.

De naam van de schrijver ontschiet je als eerste

gehoorzaam gevolgd door de titel, de inhoud,

de hartverscheurende afloop, de hele roman
pardoes een boek dat je nooit hebt gelezen, je zelfs onbekend is..

Het is alsof, beetje voor beetje, alle gekoesterde herinneringen

hebben besloten te gaan wonen op het zuidelijk halfrond van je brein,

in een vissersdorpje waar ze geen telefoon hebben..

Al lang geleden kuste je de namen van de negen Muzen vaarwel

en zag je de vierkantsvergelijking haar biezen pakken

en zelfs nu je de rangorde der planeten tracht op te roepen

is er iets anders dat je ontglipt, een beschermde bloemsoort wellicht,

het adres van een oom, de hoofdstad van Paraquay..

Wat je ook wanhopig tracht terug te halen,

het ligt niet langer op het puntje van je tong

en schuilt zelfs niet in de duistere alkoof van je neerslachtigheid..

Het ging kopje-onder in een zwarte, mythische rivier

waarvan de naam begon met een L, voor zover je nog bijstaat,

want jij bent op weg naar diezelfde vergetelheid, waar je zult horen

bij hen die zelfs niet meer weten hoe te zwemmen of te fietsen..

Begrijpelijk dat je midden in de nacht je bed verlaat

om de datum te zoeken van die beruchte veldslag, in dat oorlogsboek.

En geen wonder dat de maan in het raam lijkt weggedreven
uit een liefdesgedicht dat je uit je hoofd kon opzeggen.

.

 

.

Geplaatst op 31 januari 2022, in Bibliotheken, Dichtbundels, Favoriete dichters, Gedichtendag, Poëzieweek en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 5 reacties.

  1. willem m. ouwerkerk

    op de vertaling valt wel het eea aan te merken…

  2. Michiel van Hunenstijn

    De naam van de schrijver ontschiet je als eerste
    gehoorzaam gevolgd door de titel, de inhoud,
    de hartverscheurende afloop, de hele roman
    pardoes een boek dat je nooit hebt gelezen, je zelfs onbekend is.

    Het is alsof, beetje voor beetje, alle gekoesterde herinneringen
    hebben besloten te gaan wonen op het zuidelijk halfrond van je brein,
    in een vissersdorpje waar ze geen telefoon hebben.

    Al lang geleden kuste je de namen van de negen Muzen vaarwel
    en zag je de vierkantsvergelijking haar biezen pakken
    en zelfs nu je de rangorde der planeten tracht op te roepen
    is er iets anders dat je ontglipt, een beschermde bloemsoort wellicht,
    het adres van een oom, de hoofdstad van Paraquay.

    Wat je ook wanhopig tracht terug te halen,
    het ligt niet langer op het puntje van je tong
    en schuilt zelfs niet in de duistere alkoof van je neerslachtigheid.

    Het ging kopje-onder in een zwarte, mythische rivier
    waarvan de naam begon met een L, voor zover je nog bijstaat,
    want jij bent op weg naar diezelfde vergetelheid, waar je zult horen
    bij hen die zelfs niet meer weten hoe te zwemmen of te fietsen.

    Begrijpelijk dat je midden in de nacht je bed verlaat
    om de datum te zoeken van die beruchte veldslag, in dat oorlogsboek.
    En geen wonder dat de maan in het raam lijkt weggedreven
    uit een liefdesgedicht dat je uit je hoofd kon opzeggen.

    (Billy Collins, Forgetfulness, vertaald door Kees van Kooten)

  3. Hoe herkenbaarheid zichzelf kan overtreffen. Ik vind dit mooi!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: