Straatpoëzie

Ida Gerhardt

.

In ‘Onze taal’ het maandblad van het genootschap Onze Taal staat deze maand (nummer 7/8) een groot artikel van vier pagina’s over straatpoëzie met Kila van der Starre. De regelmatige lezer van dit blog weet dat Kila van der Starre de drijvende kracht is achter het project Straatpoëzie waaraan ook ik als partner ben verbonden. In het interview/artikel veel achtegrondinformatie over het project straatpoëzie en de website met deze naam.

Wat ik heel interessant vond om te lezen was dat in de top 10 van meestvoorkomende dichters, als het gaat om gedichten in de buitenruimte, Ida Gerhardt bovenaan staat. Gevolgd door twee, mij veel onbekendere, dichters Ina Stabergh (gewezen stadsdichter van Diest) en Tine Hertmans (tot voor kort dorpsdichter van Destelbergen) beide uit Vlaanderen, want straatpoëzie beperkt zich niet alleen tot Nederland  Er staan meer onbekendere namen in de top 10 maar dat komt omdat sommige streek- of stadsdichters vaak meerdere gedichten op straat hebben staan.

Het gedicht dat het vaakst voortkomt is ‘Het carillon’ van Ida Gerhardt, maar liefst 7 keer kun je dat in Nederland/Vlaanderen tegen komen in de publieke ruimte. Zoals Kila stelt in het artikel; Dat gedicht wordt vaak gebruikt voor Tweede Wereldoorlog-monumenten. het gedicht gaat weliswaar ook over kerkklokken en muziek, maar als het op zo’n monument staat, lijkt het alleen te verwijzen naar de Joodse gemeenschap en de Holocaust’.

Nog een conclusie uit het onderzoek van Kila; Nederlanders komen in aanraking met poëzie op verschillende manieren. Op 1 staan bruiloften en begrafenissen, op 2 allerlei televisieprogramma’s en op 3 de openbare ruimte. Toen ik dit las wist ik weer waarom een initiatief als Straatpoëzie.nl maar ook de Poëziebus van grote waarde zijn voor de waardering van poëzie. In het artikel vertelt Kila dat ze ook nader onderzoek gaat doen naar poëzie op sociale media, poëziefestivals, kussenslopen, waterflesjes en zelfs getatoeëerde gedichten. Ik zal haar wijzen op mijn rubriek Gedichten op vreemde plekken (maar volgens mij weet ze die wel te vinden), daar staan honderden voorbeelden.

Je kunt nog steeds gedichten in de openbare ruimte aanmelden bij http://www.straatpoezie.nl, eenvoudig en snel, dus weet je ergens een gedicht op straat of buiten check de website even en als het er nog niet op staat, voeg het toe!

.

Het carillon

.

Ik zag de mensen in de straten,
hun armoe en hun grauw gezicht, –
toen streek er over de gelaten
een luisteren, een vleug van licht.

Want boven in de klokketoren
na ’t donker-bronzen urenslaan
ving, over heel de stad te horen,
de beiaardier te spelen aan.

Valerius : – een statig zingen
waarin de zware klok bewoog,
doorstrooid van lichter sprankelingen,
‘Wij slaan het oog tot U omhoog.’

En één tussen de naamloos velen,
gedrongen aan de huizenkant
stond ik te luistr’ren naar dit spelen
dat zong van mijn geschonden land.

Dit sprakeloze samenkomen
en Hollands licht over de stad –
Nooit heb ik wat ons werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.

.

In het Hof van Breda in Kampen.

 

Advertenties

Geplaatst op 17 augustus 2017, in Favoriete dichters, Gedichten in de openbare ruimte, Gedichten op vreemde plekken en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 10 reacties.

  1. Judith Verbeeck

    Een genoegen deze gedichten te lezen,dank

  2. Valerius, een statig zingen…. wij slaan het oog tot u omhoog…(O heer die daer des hemels tente spreijdt?) Interessant.. de discussie over het Wilhelmus dat ook bij Valerius voorkomt zou wijzen op een totaal gebrek aan gevoel voor wat ons bindt. Juist in tijden van oorlog en onderdrukking zijn volksliederen een symbool. .En het Wilhelmus is heel actueel.”De tyrannie verdrijven die mij mijn hert doorwondt”…Zal ik het wilhelmus behandelen voor je rubriek klassieke poezie?

  3. Ben ook te lezen op 2 locaties in Vlaanderen en (beetje) trots deel uit te maken van de database ‘Straatpoëzie.nl.’ Bedankt Wouter voor de pr. Hervé.

  4. José Boersma Nonner

    Ida Gerhardt heeft prachtige gedichten geschreven; de laatste regels van dit gedicht,
    “Nooit heb ik wat ons werd ontnomen zo bitter, bitter liefgehad”
    staan op het oorlogsmonument in de stad Schiedam aan de Plantage.
    Het waren de eerste regels van een gedicht, die ik als meisje van zes lezen kon en een beetje onbegrijpelijk vond toen, maar toch al heel mooi.

    (De regel Ach had ik je als kind gekend, die nu mijn kind en moeder bent” zijn ook prachtig, vooral als je zelf in deze fase met je moeder terecht komt.Misschien kun je dat ook een keer publiceren Wouter)

    Zou ze daarom een van mijn favoriete dichters zijn?

  5. Dag woutervanheiningen

    Naar aanleiding van jouw boeiende post schreef ik zelf een korte blog met een link naar het project van Kila van der Starre (zie: https://surealistisch.wordpress.com/2017/08/22/waarom-je-het-gravensteen-niet-zomaar-voorbij-mag-lopen/)

    Groetjes
    – SU –

  6. En? Staat hrt gedicht al op de website van straatpoezie?

  1. Pingback: Waarom je het Gravensteen niet zomaar voorbij mag lopen – SU-realistisch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: