Hoe een zee een woord werd

Een recensie

.

De nieuwe bundel van Antoinette Sisto werd op 4 februari gepresenteerd in Perdu in Amsterdam. Deze bundel, uitgegeven door uitgeverij Kontrast in de reeks open is mooi vormgegeven met een foto van de dichter als omslag en een foto van Antoinette door Rob Hilz op de achterflap. De bundel is opgedeeld in 6 hoofdstukken en bevat 52 gedichten. Op de achterflap staat te lezen dat ‘tijd’het leitmotiv in deze bundel is, herinneringen aan vroeger, de klok die handelingen dicteert en het verkleinen van tijd tot zorgeloze momenten.

In het eerste hoofdstuk ‘Retro’ is de tijd aanwezig in herinneringen aan vroeger; bezoeken aan het zwembad, gymnastiekles en de familie.

In hoofdstuk twee ‘Tussen de wijzers’ lijkt dit voortgezet te worden maar hier beschrijft Antoinette een ander tijdsgewricht uit haar leven, met dezelfde compassie, waarna het terugkijken voltooid lijkt.

In het korte hoofdstuk drie ‘Het zoete nietsdoen’ beschrijft Antoinette recepten en gerechten maar ook daar komen weer herinneringen naar boven aan haar familie; “ik weet dat oud recept te liggen / in de bijkeuken van grootmoeders huis “. Of zoals in het gedicht ‘Familierecept’; “de geur waaraan ik terugdacht / vermengde zich met woorden / die ik lang niet las”.

In hoofdstuk vier (waar de bundel haar titel aan verleent) lijkt een omkering plaats te vinden. In het gedicht ‘Duik’ (met een verwijzing naar het eerste gedicht Golfslagbad ?) eindigt Antoinette met: “dreven wij naar een nieuwe tijd”. De gedichten die volgen zijn in de tegenwoordige tijd geschreven en volgen de dichter in haar gevoelsleven met prachtige zinnen als: “laten we afspreken / dat het nooit te laat is” en in een ander gedicht: “ik wist zeker dat ik je vinden zou / daar waar jij niet schuilde / in het donker van alle steden in mijn hart”.

In hoofdstuk 5 ‘Foto van een piloot’ lijken de gedichten de vorige hoofdstukken te willen voorzien van een extra fraai randje, waarna in hoofdstuk 6 ‘Speelduur 05.12’ gedichten met titels die verwijzen naar , wat lijkt een oude cassetterecorder, er een afronding komt. Alsof Antoinette nu weet hoe het verleden en het heden gekoppeld zijn en er een gebruiksaanwijzing klaar ligt voor de toekomst. Maar in de laatste regels van de bundel klinkt dan toch weer twijfel: “Ik zou het touw van de tijd vasthouden / als ik wist hoe vast voelde”.

Antoinette heeft met ‘Hoe een zee een woord werd’ een prachtige opvolger geschreven op ‘Iemand moet altijd gemist worden’. Schaf hem aan, lees en geniet.

Voor een gedicht uit deze bundel kijk je op de post van 13 februari 2017.

.

Advertenties

Geplaatst op 13 maart 2017, in Dichtbundels, Favoriete dichters, Recensies en getagd als , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Dag Wouter (en lezers), zonet las ik op Meandermagazine.net het afschuwelijke nieuws dat Antoinette Sisto afgelopen maandag is overleden. Antoinette was sinds 2007 medewerker van Meander. Ze interviewde er dichters, haar laatste interview met Alexis de Roode is nog maar pas verschenen. Trots heeft ze het nog op haar Facebookpagina gepubliceerd, een maand of wat geleden. Het kan hard gaan, de dood had blijkbaar haast. Antoinette werd 54 jaar.

    Onderstaande, magistrale (liefdes)gedicht uit “Hoe een zee een woord werd”, waaruit je in Perdu nog voorlas, krijgt nu een wel heel wrange maar ook een visionaire bijsmaak. Le poete est un voyant, dixit Arthur Rimbaud. De lezer blijft verbluft en ademloos achter, samen met de achterblijver voor wie de alarmerende brief is bedoeld.

    Speechless…

    Hartelijke, triestige groet uit de Marollen,

    Serge R. van Duijnhoven
    Brussel

    ALLERLIEFSTE (ongedateerd)
    s.v.p. thuis openmaken, wanneer je alleen bent, alleen-lezen document

    Wanneer je deze brief leest
    ben ik onvindbaar
    buiten bereik van uren en dagen
    er zijn geen sporen die mij terughalen
    alleen gelaten heb ik jou in alle vrijheid.
    Wees gerust, je Facebookvrienden kennen me niet
    op Google krijg je 0 resultaten
    en ook andere zoekmachines
    hebben mij gewist en opgegeven
    in hun bestanden kom ik niet voor.
    Ik heb voor honderd procent van je gehouden
    dat zal ik altijd blijven doen
    er is geen scherm waar wij ontmoeten
    maar in elke spiegel zie je mijn ogen
    kijk gewoon wanneer je behoefte voelt.
    Een foto van ons samen in the cloud
    is opgeslagen
    waar ik ook ben en niet ben
    ik zie ons hoe we waren
    zonder klokken om ons
    te herinneren aan tijd en dat wij eindig zijn.
    Weet je nog hoe we lachten om niets
    hoe we samen ’s avonds laat zonder slaap
    ik zie ik zie wat jij niet?
    Doe het licht uit en ik ben daar.
    voor altijd, X
    je W.

    uit: Antoinette Sisto
    “Hoe een zee een woord werd” (Kontrast 2017)
    ISBN 9789492411174

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: