Nieuw gedicht

We wisten niet van wijken

.

Het heeft even geduurd maar de periode dat ik niet zelf tot dichten kwam lijkt ten einde. Daarom hier een nieuw gedicht van mijn hand.

.

.

Wij wisten niet van wijken

 

Grasgroen  de knieën geschramd

want knieën zijn als wielen, vanzelfsprekend

aan het werk. De gedachte alleen al aan

bewust  zijn van de omgeving betekent

 

niets. Niets ging bewust, niet de landing

noch de afzet. Schokbetonnen landingsgestel,

pezen sterk, banden in orde, vering

geen. Wat we deden kende geen bevel-

 

structuur, vooropgezette gedachte, laat

staan consequenties.  Welk woord

we niet wisten te onderscheiden was

geen woord, slechts ruis in het oor

 

van onbesuisd, doorzichtige rand langs

gewoon doen. We wisten van geen wijken,

mochten niets maar deden alles, van daarna

hadden we geen weet. We zouden wel kijken.

.

grasvlekken

Geplaatst op 20 juni 2016, in Gedichten en getagd als , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: