Waarom doe ik dit?

Persoonlijk bericht

.

Op de blog van Bouke Vlierhuis, voorheen recensent (hij recenseerde o.a. mijn bundel ‘Zoals in maart de wind graven beroert’) en dichter, tegenwoordig contentmarketeer, las ik een heel aardig bericht waarin hij bij zichzelf te rade gaat over het hoe en waarom van het schrijven van Blogberichten. Wat er nu eigenlijk in zo’n bericht staat en of dat wel zo interessant is voor u, de lezer. Of zoals hij het stelt: ‘Als je passie voelt voor wat je doet, dan komt die vanzelf naar voren als je jezelf de ruimte geeft om eens vrijelijk na te denken over je vak en over andere dingen.’

Dit zette mij aan het denken en daarom vandaag iets meer over mij, dit blog en het hoe en waarom. Uiteraard afgesloten met een gedicht (ik kan het toch niet laten).

Vanaf jonge leeftijd schrijf ik gedichten. Ik herinner mij nog heel goed dat ik mijn eerste gedichtje schreef ( ergens op dit blog in de categorie Gedichten van voor 2008 te vinden) en toen heel enthousiast werd van het feit dat je een heel verhaal in een aantal zinnen kon vertellen door simpelweg je woorden goed te kiezen en je fantasie de ruimte te geven.

Vanaf dat moment heb ik altijd gedichten geschreven. Terug kijkend zijn deze gedichten vaak heel slecht en vooral de rijmdwang die ik mezelf toen onbewust oplegde droeg daar in grote mate aan bij. Maar door de jaren heen merkte ik ook dat mijn ‘stijl’  van dichten meer vorm kreeg en de gedichten beter.

Door een toeval kreeg ik de uitnodiging om gedichten te schrijven bij foto’s van kunstenaar/fotograaf Ruben Philipsen. Deze foto’s en gedichten resulteerden uiteindelijk in de uitgave van mijn debuutbundel ‘Zichtbaar alleen’  bij uitgeverij De Brouwerij, eind 2007.

Even daarvoor, oktober 2007, ben ik begonnen met (de voorloper van) dit blog op web-log.nl

In eerste instantie om bekendheid te geven aan het feit dat van mij een bundel was uitgegeven. Toen dit echter een feit was realiseerde ik me dat hierover schrijven op een blog wel erg beperkt was. Door opnieuw een toeval kreeg ik een foto onder ogen van een gedicht op de muur van een wc en daarmee begon eigenlijk de uitbreiding van mijn blog. Ik begon met de categorie Gedichten op vreemde plekken.

Toen zag ik dat het schrijven over poëzie eigenlijk ook heel erg leuk was om te doen. Ik las steeds meer poëzie, begon steeds vaker voor te dragen, deed aan wedstrijden mee en er werden her en der gedichten van me gepubliceerd.

Nu, 8 jaar verder, kan ik me een leven zonder poëzie en het schrijven over poëzie niet meer voorstellen. Het heeft me veel gebracht. Er gaat geen dag voorbij of ik lees over dichters, poëzie of gedichten. Om me heen, in kranten, tijdschriften, tv en internet heb ik een open oog voor poëzie. Valt me iets op dan noteer ik dat om er later over te schrijven.

in de loop der jaren ben ik steeds meer te weten gekomen over poëzie, over stijlen, stromingen, dichters, organisaties en ga zo maar door. En die kennis delen is wat ik eigenlijk nog het leukste van allemaal vind. Dat en gedichten schrijven. Dat zal ik de rest van mijn leven blijven doen, want de gedachte die ik in mijn tienerjaren had over de kracht van een gedicht, is in al die jaren niet veranderd.

Mijn vaste lezers wil ik bedanken voor hun likes, hun commentaren, reacties en hun enthousiasme, inmiddels heb ik 300 volgers op dit blog. Ik schrijf rustig door. Heb je suggesties of vragen of zomaar een opmerking dan ben en blijf je van harte welkom.

Zoals gezegd een gedicht tot slot.

Uit mijn tweede bundel, die ik samen met Alja Spaan publiceerde,  ‘Je hebt me gemaakt met je kus’ het gedicht ‘Ik wil je’.

.

Ik wil je

.

Ik wil je hals verkennen

mijn lippen op je huid

de vroege lenteregen

zo dauwzacht in je haar

.

mijn verzen wil ik lispelen

in zacht rijmende woorden

golvend rond je borsten

egaal gevormd en rond

.

mijn handen wil ik vlijen

in een hart rondom je middel

voor altijd naadloos passend

als liefde in mijn hoofd

.

mijn tanden wil ik zetten

in je warme, kruidige spijzen

ik hap je af, plaag je met

mijn dorstlessende mond

,

jouw adem wil ik slikken

je lippen als ontbijt

me steeds intens verheugen

op al wat je belooft

.

je-kus

Advertenties

Geplaatst op 3 september 2015, in Je hebt me gemaakt met je kus, Nieuws, Over Poëzie, Zoals de wind in maart graven beroert en getagd als , , , . Markeer de permalink als favoriet. 5 reacties.

  1. Date: Thu, 3 Sep 2015 06:29:05 +0000 To: mdlhaye@outlook.com

  2. en zo vinden wij ons terug…

  3. Inderdaad, zo begint het klein en door je te ontwikkelen, te lezen, te schrijven, wordt het een onmisbaar onderdeel van wie je bent.

  4. Ga zo door Wouter. Vanuit het dichterscollectief De Reizende Dichters stuur ik één keer in de week een gedicht rond. Ik heb je op de verzendlijst gezet – dan blijf je op de hoogte van onze schrijfsels.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: