Kritisch op kritiek

Wat vinden de lezers?

.

Een paar weken geleden heb ik hier een stuk gepost onder de veelzeggende titel ‘Zoet en fruitig versus Zuur en bitter’. Een reactie op een nare recensie. Was de recensie inhoudelijk geweest en de kritiek opbouwend dan had ik hier vrede mee kunnen hebben. Door de pompeuze toon, de manier waarop en de totale desinteresse om zich in de gedichten te verdiepen echter voelde ik mij gedwongen een reactie te schrijven.

Ik begin hier over omdat ik op de website van de Huffington post een interessant artikel las van Travis Nichols met de titel ‘Should poetry critics go negativ?’

Het artikel en de reacties op dit artikel zijn het lezen meer dan waard. Een klein stukje uit het artikel:

In terms of ‘negative criticism’ (so called), I rarely see the use of it. If it is to dismiss a work of literature/art as unvaluable/irrelevant, don’t we already do this by not attending it, or by not investing our desires and passions in it? It is so much work just to understand poetry/art (for works of art and poetry to become legible to one’s self) I have never understood why people would want to waste their energy on what does not interest them (what, that is, they do not love or desire).

en:

In other words, why bother going negative on poetry when American culture has gone so negative on poetry already? It’s already well below zero, why pile on? Why not focus on what’s good, on what’s desirable? Donovan sees a poet-critics job as to, first, “do no harm,” and then, in a sense, to work out of love.

Het hele artikel lees je hier: http://www.huffingtonpost.com/travis-nichols/should-poetry-critics-go_b_429646.html

Geplaatst op 5 juli 2012, in Literaire kunst en getagd als , , , , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 8 reacties.

  1. Is op dit moment voor veel mensen een hot item.
    Ben nu al twee mensen tegengekomen die niet meer op bekende sites durven publiceren, bang om weer de grond ingestampt te worden.
    Ik dien ze meestal aardig van repliek door ze een spiegel voor te houden, de afbrekers, omdat mijn tongriem het prima doet. En….omdat ik het inmiddels gewend ben.

    Maar het is te gek voor woorden.
    Blijkbaar is er een categorie mensen (als ik ze nog tot die soort kan rekenen) die zich geroepen voelt de poten onder andermans stoel weg te zagen. Nieuwe hobby misschien.
    Het komt echter steeds meer voor. Ik denk dat de term “opbouwende kritiek” hen onbekend is. Waarschijnlijk gemist tijdens de vroegere schoollessen.

    Goed om dit eens onder de aandacht te brengen Wouter!!!

  2. Heb het stuk gelezen. Goed stuk, en soms is jezelf een spiegel voorhouden niet verkeerd.

    Maar sodemieter zeg, heb even die recensie erbij gepakt van Meander. HALLELUJA zeg!! Moest die kerel ongesteld worden ofzo???
    Zo ga je toch geen commentaar geven als volwassene….. Hoe is zo iemand ooit daar in de redactie gekomen, vraag ik mij dan af.
    Sorry hoor, maar ik zou in eerste instantie ook uit mijn vel springen.

    Maar inmiddels heb ik een dikke huid ontwikkeld voor dit soort dingen.
    Eigenlijk is het alleen maar meelijwekkend…..

    😉

  3. Dit is een interessante kwestie. Ik geloof dat een van de slechtste, of onhandigste dingen die je kan doen is jezelf dwingen iets te lezen dat je niet leuk vindt. Voor wie doe je dat? De schrijver vindt het niet nodig en jij verpest je eigen plezier in lezen.
    Alleen als je als beroep recensent bent, moet je een mening hebben over boeken of poëzie die je normaliter, na een paar bladzijden en niet interessant bevonden, naast je neer had kunnen leggen.
    Mij lijkt het een goed idee om recensenten alleen te laten publiceren welke kunst ze waarderen.
    Aan de andere kant is het ook weer zo dat kunstenaars vaak proberen een bepaald niveau te halen- mee te doen in de ring, een aandeel leveren.
    Ik vind het een interessante kwestie, maar ik ben er ook nog niet uit..!

  4. Ha Sonja,
    De kwestie van de recensent is een interessante. Hierover heb ik in mijn stuk Fruitig en zoet versus Zoet en bitter het een en ander geschreven. Ik ben het met je eens dat een recensent het boek niet kan wegleggen als hij het niets vindt. Maar om er dan met de botte bijl in te gaan hakken is een ander uiterste. Ik heb de ervaring dat er altijd iets positiefs te vinden in in wat mensen schrijven. Noem dat dan en geef voorbeelden van hoe het beter of anders zou kunnen. Geef je mening maar dan als jouw mening, niet als een soort onvoldongen feit. Ik denk dat veel recensenten of mensen die zich zo noemen vooral uit luiheid en desinteresse de botte bijl hanteren. Het is aan hen en aan hun redacteuren om zichzelf daarin te corrigeren.

  5. Ooit van Komrij gehoord?

  6. Ik heb een cursus recenseren gehad van een recensent van de Volkskrant. Er zijn een soort van regels waaraan men moet voldoen. Zo was het bijvoorbeeld niet de bedoeling het over jezelf en je eigen mening te hebben (‘Het lezen van dit boek gaf mij zus en zo’n gevoel’), de lezer interesseert zich in het boek, niet in jou.
    Je moet dus proberen objectief te beschrijven in hoeverre het werk een aandeel levert in de ring van de literaire wereld. Hoe het werk daarin past, hoe niet- waar het op lijkt, waar het bij aansluit, kortom- het plaatsen. Het is niet echt de kwestie of het goed of slecht is.
    Ik heb zelf ook recensies geschreven bij 8weekly en daar was de gouden regel- kritiek mag, mits duidelijk beargumenteerd. Een voorbeeld geven hoe het anders moet lijkt me te ver gaan- tenslotte is dat niet jouw werk.
    Het is voor een lezer niet interessant om sowieso iets positiefs te noemen over een werk. Het gaat erom wat het werk betekent- aan de recensent dit zo goed mogelijk te duiden.
    Maar ik denk dat de botte bijl een soort sleur-gevolg is van jarenlang dingen lezen die je niet bevallen.
    Het blijft een heel lastig beroep.
    Ik merk zelf ook dat ik goed kan recenseren als het om mijn vak (kunsthistoricus) gaat, maar niet als ik literatuur probeer te recenseren, omdat ik zelf ook schrijf. Te dichtbij.

    • Natuurlijk heb je gelijk dat je geen alternatieven moet gaan verzinnen voor dingen die je niet aanstaan. Maar als je iets clichematig noemt kun je daar een voorbeeld van geven en (eventueel) een alternatief maar misschien verwar ik recenseren met het leveren van opbouwwende kritiek, daar is een recensent misschien niet voor. Wel kun je dingen benoemen die je wel bevallen en waaronm en niet bevallen en waarom. Dan wordt het in een perspectief geplaatst of een context waar je als schrijver en lezer iets aan zou kunnen hebben. Daarbij ga ik altijd van het positieve uoit, er zijn zelfs in de slechtst mogelijke teksten altijd wel elemeneten te halen die je bevallen. Afgezien daarvan krijgen recensenten vaak ook de verkeerde dingen te recenseren. Als je een bundel met vrije verzen geeft aan een die hard vaste versvorm gebruiker weet je dat hij daar minder van gecharmeerd zal zijn 9en wellicht ook minder vanaf weten). daar is een taak voor de redacteur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: