Gedicht

Verontrustend rustgevend

Je zinnen prikkelen

de woordenman in mij

dat wat je schrijft

komt immers aan

in veilige haven

de wereld die je schept

in klein aaneengesloten

vertelt me

wie je bent

zonder te kennen

ontspannen lees ik je

terug naar oude waarden

met een randje

scherpte in ’t vizier

rommel met mijn

hoofd –

laat niets onvermeld

dat nergens toe leidt

juist daarin

wil ik wonen en

worden opgeschrikt


Advertenties

Geplaatst op 18 september 2008, in Gedichten, Zoals de wind in maart graven beroert en getagd als , , , , , . Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. Verontrustend rustgevend

    Twee woorden , die op zich al zoveel vertellen.
    Weer een mooi gedicht
    Wouter

  2. ik heb slechts een glimlach als commentaar wouter.

  3. Ik rommel met je hoofd-
    verdoofd ga je voort in omzien
    naar de tijd, die vliegt.
    Gij dichter, als het avondrood verschijnt je warme woordenstroom.

    De schroom verdwijnt, te schrijven dat je vooral bij de woorden dient te blijven;-))

  4. Mooi gedicht.

    Klinkt als even wegdromen in je eigen schrijven.

  5. Eigenlijk lijkt het een erg onrustig gedicht, en niet verontrustend rustgevend … klopt dat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: